Uitgerekend op het snelste ijs ter wereld heb ik mijn eerste internationale 1500 meter van het seizoen gereden. Helemaal super ging het niet. Voor mijn gevoel ging ik op handen en voeten door de bochten. Toch is het me gelukt om hier in Salt Lake City, op de eerste dag van de Essent ISU World Cup, mijn persoonlijke record aan te scherpen tot 1.43,55 minuten. Ik werd er negende mee in de A-groep en dat is genoeg voor een zogenoemde olympische kwalificatie. Missie geslaagd dus. Gelukkig!

Met deze status kan ik me eind deze maand tijdens het olympisch kwalificatietoernooi ook op deze afstand definitief plaatsen voor de Winterspelen in Vancouver. Op de 5000 en 10.000 meter alsmede op de ploegachtervolging was ik reeds zeker. Dus vier medailles op vier onderdelen blijft vooralsnog binnen bereik.

Over mijn race was ik niet volledig tevreden. Mijn opening en eerste ronde waren voor mijn gevoel te traag, maar daarna liep het wel lekker. Een en ander heeft ook te maken met gewenning. Ik heb deze afstand de laatste tijd te weinig gereden om me er thuis in te voelen.

In de slotrit op de 1500 meter kwam Shani Davis nog in actie. Hij reed een geweldig wereldrecord: 1.41,04. Ik had de race zelf niet gezien, want ik zat op dat moment in de kleedkamer, maar die tijd is indrukwekkend. Davis is op dit moment met afstand de beste schaatser. Althans, op die afstand...

Hij woont in de 1500 meter en beheerst die afstand daardoor tot in de kleinste details. Datzelfde heb ik op de langere afstanden. Wat betreft de allroundtoernooien in de toekomst hoef ik zeker niet in paniek te raken. Als je nu kijkt naar het onderlinge verschil tussen Shani en mijzelf en je rekent dat om naar de vijf kilometer, dan kom je uit op een marge van zo'n 8,5 seconden. Dat gat moet ik normaal gesproken kunnen dichten. Wel heeft hij zijn eerste plaats op de Adelskalender, de eeuwige ranglijst op de vier klassieke afstanden, verstevigd. Maar die wil leidende positie wil ik nog wel eens van hem afpakken. Eerst focus ik me echter volledig op Vancouver.

Verder wil ik mijn ploeggenoot Erben Wennemars nog even een groot compliment geven. Hij moest door ziektegevallen in het Nederlandse kamp halsoverkop overkomen vanuit Canada om de 1500 meter te schaatsen. Voor Erben was dat hele last-minute-gedoe misschien wel goed. Hij had geen tijd om na te denken en zichzelf op te fokken. Hij moest gewoon rijden en dat deed hij super.

Erben kwam uit op 1.42,74 en zou daarmee derde zijn geworden als hij niet was gekwalificeerd. Dat laatste is nu even niet belangrijk. Erben is back, daar gaat het om. Nog een paar weekjes en dan is het olympisch kwalificatietoernooi in Thialf en als het aan mij ligt plaatsen we ons dan allebei op de 1500 meter.

In Salt Lake City moesten overigens tien Nederlandse schaatsers zich ziek afmelden wegens een virus, waarschijnlijk opgelopen tijdens de vlucht van Calgary naar Salt Lake City. Gelukkig werd de TVM-ploeg niet getroffen door het virus. Wij slapen altijd in een ander hotel dan alle andere schaatsers en nu is maar weer eens duidelijk geworden dat deze voorzorgsmaatregel geen kwaad kan. Er hoeft er in jouw hotel maar één ziek te worden en je bent zomaar de klos. Dit keer was het 'slechts' een World Cup, maar je moet er niet aan denken dat zoiets je ook tijdens een Olympische Spelen of WK allround zou kunnen overkomen. Gelukkig ben ik momenteel kerngezond en ik ben ook vast van plan dat te blijven...

Bron: Svenergy.nl