Toen ik vorige week in het vliegtuig naar Calgary zat, dacht ik bij mezelf dat het misschien wel leuk zou zijn om hier een wereldrecord op de vijf kilometer te rijden. Maar ik heb het bij nader inzien toch niet geprobeerd. Het was namelijk niet nodig. Mijn tijd van 6.11,11 in de slotrit volstond ruimschoots voor de overwinning, alweer mijn vierde World Cupzege van het seizoen.

Eigenlijk was het gewoon een super gemakkelijke race, waar ik met plezier en voldoening op terug kijk. Ik startte voortvarend met een opening van 18,2 seconden op de eerste 200 meter en een volle ronde van 28,6. Daarmee had ik direct een flink gat geslagen met Bob de Jong, mijn directe tegenstander. Dat was voor hem zeker niet prettig, want als je zo'n groot gat dicht wilt rijden, zul je moeten forceren. Maar een serieuze aanval kwam er uiteindelijk niet.

Zelf kon ik mijn snelheid eenvoudig vasthouden tot aan de streep. De afspraak was om geen rondjes boven de 29,4 te rijden en dat is me grotendeels gelukt. Het is goed om te weten dat ik op deze manier, dus zonder voluit te gaan, een vijf kilometer kan rijden. Ik schat dat ik op negentig procent van mijn mogelijkheden heb geschaatst. Die paar procent kan qua tijd behoorlijk schelen, maar qua vermoeidheid na de streep is er overigens nauwelijks verschil.

Achter mij legde de Rus Ivan Skobrev beslag op de tweede plaats, in 6.13,19. Hij wordt nu door de media alweer mijn nieuwste uitdager genoemd. Ik moet er wel om lachen. Elke keer komen ze, die concurrenten, maar ze gaan gelukkig ook weer. Neemt niet weg, dat Skobrev inderdaad een heel goede schaatser is en straks in Vancouver een gevaarlijke outsider op zowel de vijf als de tien kilometer zal zijn. Twee weken geleden in Hamar reed hij op de tien kilometer zijn persoonlijke record aan flarden en kwam hij uit op 13.01,41. Eerlijk gezegd vond ik die prestatie indrukwekkender dan zijn optreden in Calgary op de halve afstand, maar hij heeft nu wel bewezen dat hij constant op een hoog niveau kan presteren.

De Noor Havard Bökko viel tegen met zijn zesde plaats, maar ik beschouw hem nog steeds als één van de allerbeste schaatsers. Hij is en blijft levensgevaarlijk. Een verklaring voor zijn mindere optreden is wellicht het ontslag van zijn coach Peter Mueller naar aanleiding van diens opmerkingen aan het adres van één van de Noorse schaatssters. Die hele heisa heeft hem veel gedaan. Hij heeft zeker geen prettige periode achter de rug en zoiets gun ik hem absoluut niet. In zijn race liet hij wel te snel zijn koppie hangen toen hij door Skobrev voorbij werd gereden. Dat is wel iets waar hij in mijn ogen aan zal moeten werken.

Behalve op de vijf kilometer kijk ik ook toch ook met een voldaan gevoel terug op de ploegachtervolging, die ik samen met Carl Verheijen en Jan Blokhuijsen reed. Het was mijn eerste van het seizoen, dus een beetje zenuwachtig was ik vooraf wel. De start en finish waren goed, alleen halverwege liepen de rondetijden iets te veel op. Het belangrijkste is echter dat we ook deze race hebben gewonnen.

Tenslotte kreeg ik hier in Calgary nog het nieuws te horen dat ik volgend weekeinde, bij de laatste pré-olympische World Cup in Salt Lake City, toch de 1500 meter mag rijden. Ik stond als tweede reserve op de lijst, maar door een paar afzeggingen krijg ik alsnog de kans een olympische kwalificatie op deze afstand af te dwingen. Daarom zal ik in Salt Lake City geen vijf kilometer rijden. Op de vijf en tien kilometer alsmede op de ploegachtervolging heb ik de tickets voor Vancouver immers al veilig gesteld. Maar het doel is en blijft om daar ook de 1500 meter in actie te komen. Daar ga ik alles aan doen. Wanneer ik in Salt Lake City een top-twaalfklassering in de wacht sleep, kan ik me eind deze maand bij het olympisch kwalificatietoernooi ook op deze afstand definitief plaatsen voor Vancouver. Volgens mij is dat een opdracht die te doen moet zijn. We zullen het volgende week zien...

Bron: Svenergy.nl