CALGARY -  Schaatsen in Calgary is altijd een feest vanwege het snelle ijs. Zowel voor schaatsers als voor tv-kijkers. Ook in de aanloop naar deze World Cup wordt er vanzelfsprekend weer gespeculeerd over de kans op wereldrecords. Zelf verwacht ik records op de 1000 en zeker op de 1500 meter. Op die laatste afstand is dit seizoen al zo knetterhard gereden door één iemand, Shani Davis. Bovendien staat het wereldrecord op de 1500 meter in mijn ogen relatief het minst scherp.

Op de 5000 meter denk ik dat mijn wereldrecord gewoon blijft staan. Ik - of iemand anders - zal dan behoorlijk diep moeten gaan om die tijd te verbeteren en de vraag is of dat verstandig is. Zelf heb ik het voordeel in de laatste rit te mogen starten, zodat ik weet welke tijd volstaat voor de winst. En ik besef dat ik dit seizoen niet word afgerekend op records, maar op gouden plakken. Aan de andere kant, als de kans zich voordoet is het misschien ook wel leuk om de concurrentie zo vlak voor de Olympische Spelen nog een mentaal tikkie te geven.

Behalve op de 5000 meter zal ik in Calgary ook mijn eerste ploegachtervolging van dit seizoen rijden. De opstelling is nog niet bekend, maar de selectie bestaat verder uit Carl Verheijen, Wouter Olde Heuvel, Jan Blokhuijsen en reserve Remco Olde Heuvel. Wat Nederland voor heeft op de andere landen is dat het in de breedte wel goed zit. Eerder dit seizoen werd Nederland samen met de Verenigde Staten gedeeld eerste, terwijl het op papier niet de sterkste ploeg was die aantrad (Remco Olde Heuvel, Blokhuijsen en Verweij). Het kan zomaar gebeuren dat geen van drieën straks in Vancouver van de partij is.

Een vaste basisopstelling voor de ploegachtervolging zou wenselijk zijn, maar is in de praktijk niet haalbaar. Ook nu zie je weer dat niet iedereen beschikbaar is en dat is jammer. Want het is in mijn ogen wel belangrijk dat we in verschillende opstellingen een keer gereden hebben, zodat je in ieder geval al hebt kunnen wennen. Voor mij is een gouden plak op de ploegachtervolging net zo belangrijk als een individuele overwinning. Drie medailles staat op mijn cv immers leuker dan twee. Toch ben ik me er terdege van bewust dat olympisch succes op de ploegachtervolging volledig afhankelijk is van de uitslagen van het kwalificatietoernooi, eind deze maand. In het meest ongunstige geval zou het kunnen gebeuren dat de mensen die goed uit de voeten kunnen op de team pursuit zich niet kwalificeren.

De kans bestaat dat in Vancouver ook enkele Nederlandse marathonschaatsers namens Kazachstan aan de start van de ploegachtervolging verschijnt. Ik snap heel goed dat die gasten alles proberen om naar de Spelen te kunnen en daar zelfs hun Nederlandse paspoort voor op willen geven, maar ik betwijfel of men uiteindelijk hoge ogen zal gooien. In zijn algemeenheid denk ik dat het geen goede ontwikkeling is voor de schaatssport als mensen lukraak van nationaliteit wisselen. Wat dat betreft is uiterste terughoudendheid van de ISU geboden. Ik kan heel veel goede teams met Nederlandse rijders voor de ploegachtervolging verzinnen en samenstellen, maar op de lange termijn is niemand erbij gebaat als bijvoorbeeld op de Spelen de strijd om olympisch goud zou gaan tussen Nederland I en Nederland IV.

Tenslotte wil ik langs deze weg Marianne Timmer veel succes toewensen met haar herstel. Als ze niet zo ongelukkig was gevallen, had zij zich zeker voor de Spelen geplaatst en misschien nog wel voor een stunt kunnen zorgen. Maar in een olympisch seizoen heb je altijd te maken met onverwachte dingen. Positief, maar helaas ook negatief. Dat laatste heeft zij nu aan den lijve ondervonden. Als er voor de Spelen een plaatsje overblijft in de ploeg, stel ik voor dat NOC*NSF Marianne als drievoudig olympisch kampioene toch meeneemt. Al is het maar om de vlag te mogen dragen...

Bron: de Telegraaf