Ik kan na de Essent ISU World Cup in Hamar niet anders concluderen dan dat ik uitstekend op schema lig voor de Olympische Spelen in Vancouver. Met mijn overwinning op de tien kilometer, in een nieuw baanrecord van 12.50,96 minuten, heb ik me ook op deze afstand definitief verzekerd van een olympisch startbewijs. Eerder had ik in Berlijn ook al de vijf kilometer binnen gesleept. Kortom, het gaat lekker.

Een week geleden in Heerenveen was ik nog allesbehalve topfit. Ik had last van mijn longen en van geïrriteerde luchtwegen, maar na een paar dagen rustig aan gedaan te hebben, voelde ik me in Hamar weer helemaal de oude worden. Fysiek ben ik nog steeds beter aan het worden. Op de tien kilometer wilde ik persé winnen om er zodoende zeker van te zijn dat ik me eind december, tijdens het olympisch kwalificatietoernooi, volledig kan concentreren op de 1500 meter.

In de B-groep had Arjen van der Kieft 's ochtends al mijn oude baanrecord (13.05,21) verbeterd tot 13.04,38. Natuurlijk werd ik geprikkeld door zijn sterke optreden, maar ik had sowieso al een snellere tijd in gedachten. In de voorlaatste rit van de A-groep won de Rus Skobrev (13.01,41) verrassend van Havard Bökko. Dat geeft al aan dat je in een olympisch jaar altijd rekening moet houden met verrassingen en dat je geen moment kunt verslappen.

Ik had met eerdere prestaties dit seizoen afgedwongen dat ik in de slotrit mocht starten, tegen Bob de Jong. Ik startte redelijk behoudend, maar ik had volledige controle over de race, van het begin tot het eind. Ook al leek het soms misschien niet zo. Ik wist precies wat ik deed en liet Bob een paar keer opzettelijk voorlangs kruisen. Eigenlijk heb ik gewoon gespeeld met de afstand en acht ronden voor het einde heb ik er een klap op gegeven. Toen brak het. Ik denk dat Bob en ik er een mooie race en een boeiend gevecht van gemaakt hebben. En wat mezelf betreft: ik denk dat ik nog wel iets harder had gekund als ik vanaf het begin mijn eigen race had gereden. Als je op zo'n manier een wedstrijd kunt rijden, geeft dat in de eerste plaats een supergoed gevoel. En als ik dan achteraf hoor dat Johann Olav Koss heeft gezegd dat Sven Kramer niet te breken is, dan ben ik daar alleen maar trots op.

Meteen na de race ben ik met de trein van Hamar naar Oslo gereisd om daar de avondvlucht naar Amsterdam te halen. Immers, woensdag staat voor mij een skate-off op het programma waar ik een startbewijs op de 1500 meter voor de komende World Cups kan verdienen. Ik ga het in ieder geval proberen, maar op dit moment zit er even weinig meer in. Ik ga gewoon rijden en dan zien we het wel. De 1500 meter is voor mij geen prioriteit, maar een bonus.

Zoals ik al eerder heb aangegeven draait dit seizoen alles om de vijf en tien kilometer alsmede om de ploegachtervolging. Drie keer goud in Vancouver zal moeilijk genoeg worden. Maar als ik me uiteindelijk ook zou weten te plaatsen op de 1500 meter, zal ik ook op die afstand natuurlijk alles uit de kast rijden. En dan weet je het maar nooit.

Bron: Svenergy.nl